Określenie Galicja oraz Lodomeria, potocznie skracane do samej ostatkiem sił Galicji, do szerszego użycia weszło po I rozbiorze Polski. Wówczas to Austrii przypadły ziemie obejmujące m.in. Województwo ruskie ze Lwowem, Przemyślem, Rzeszowem, Sanokiem również Bełzem, południową Małopolskę z Oświęcimiem, Tarnowem, Jaworznem, Nowym Targiem dodatkowo Nowym Sączem plus zachodni odłamek Podola (Tarnopol, Zbaraż) plus kawałek ziemi chełmskiej z Zamościem. Tereny te uzyskały status kraju koronnego Austrii o oficjalnej nazwie Królestwo Galicji oraz Lodomerii (niem. Königreich Galizien und Lodomerien). Nawiązując do tytułu Rex Galiciæ et Lodomeriæ, dyplomacja austriacka starała się umotywować system prawny monarchów austriackich – jak spadkobierców korony węgierskiej – do zajętych ziem.
W 1861 Galicja uzyskała autonomię z sejmem krajowym również rządem w środku stołecznym Lwowie. W 1867, w środku związku z ustanowieniem monarchii dualistycznej (Królestwo Galicji także Lodomerii pozostało w środku składzie Cesarstwa Austrii), autonomię prowincji poszerzono. Rząd austriacki zagwarantował, że namiestnicy będą powoływani z miejscowych Polaków. Sejm pył system prawny uchwalać ustawy dotyczące gospodarki krajowej, komunikacji, szkolnictwa oraz zdrowia. Dzięki temu Galicja stała się ośrodkiem polskiego ruchu niepodległościowego. Działały w tej okolicy polskie partie polityczne dodatkowo organizacje paramilitarne – Sokół, Strzelec, Drużyny Bartoszowe, które stanowiły bazę sformowanych na początku XX w. Legionów.